خودت باش پسر!

خودت باش پسر!

شاید دقت کرده باشید که در روزها و شبهای محرم صدای گریه مردان بلندتر از زنان به گوش می‌رسد. و این یعنی: ″مرد هم گریه می‌کند!″ و اتفاقاً احساساتی شدنش ابداً زشت نیست.
این برخلاف چیزی است که همواره در نظام مردسالار از مردان انتظار رفته است. اینکه مرد نباید به عواطفش بها دهد، اما از آن سو این حق را دارد که آنها را تبدیل به احساساتی خاص و محدود مانند خشم، نفرت و حسادت کند. تعریف مرد قوی و موفق مردی است برونگرا، ضدعاطفه، هدفمند و پرزور؛ کسی که بتواند از پس همه چیزِ زن و بچه بربیاید، کسی که بتواند سربازهای دشمن را لت و پار کند، کسی که بتواند جهان را با تدبیر خود فتح کند و... .
چه بسا گریه‌هایی که در ایام عزاداری با صدای بلند از مردها می‌شنویم، سوای بُعد مذهبی آن (که قصد انکارش را هم ندارم)، نوعی مجرای تخلیه روانی باشد که به‌خاطر فشارهای معاش و سرکوب عواطف و غرایزشان اتفاق می‌افتد. جایی که بی هیچ ترسی از ″قضاوت شدن″ و ″تهدید مردانگی″ افسار امور را رها می‌کنند و به اسب سرکش احساسات خود، فرصت آزادی می‌دهند.
باید پذیرفت که مردها موجودات بی‌روحی نیستند که فقط از مجرای جنسی تخلیه شوند. مردها انسانهای عاطفه‌داری اند که زیر فشار انتظارات اشتباه طرد شده‌اند، ترد شده‌اند، و شکسته‌اند... . و تا خودت نشکسته باشی، نمی‌توانی بشکانی!
شاید بهتر باشد به جای آن‌که کلیشه‌وار به پسربچه‌ها بگوییم: «مرد گریه نمی‌کنه»، بهتر باشد بگوییم: «خودت باش پسر!»

دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه وارد شوید.